Lego-poppetje

Je moet weten dat Angelina graag met Lego speelt. Huizen bouwen, glijbaan bouwen, auto’s bouwen… en het enige Lego-poppetje dat ze heeft is er eentje met een blauwe helm...

Na de eerste echo bij het MCK zaten we in de auto terug naar Haarlem te bedenken of we het Angelina al zouden gaan vertellen. De laatste tijd werd ze namelijk steeds meer nieuwsgierig.
Vragen als: “Waarom moet je naar je buik laten kijken, mama?” en “pap, denk je dat ik ook een zusje of broertje krijg?” waren steeds moeilijker te beantwoorden.

Onderweg naar huis werd er natuurlijk even met de Oma’s en Opa gebeld met het goede nieuws. Later hoorden we van oma dat Angelina al had gevraagd: “Waarom zeg je gefeliciteerd tegen papa en mama, oma?” … Het werd dus wel tijd om Angelina op de hoogte te brengen,

Thuis dus het grote moment voor Angelina. Ik begon even met de inleiding over de vele reisjes die mama en papa maakten om naar de buik van mama te kijken. Angelina vol verwachting luisterend nam Bianca het over, en vertelde dat mama een kleine baby in haar buik had. Er was een moment geen reactie, maar daarna DOOK Angelina echt om Bianca heen om te knuffelen.

Uiteraard hebben we gevraagd wat Angelina’s wens is, inclusief de toevoeging dat we het niet kunnen ruilen als het een andere uitkomst wordt. Vastbesloten zei Angelina: “Een zusje!!”.  Een broertje is ook wel goed hoor, maar ze wil liever een zusje… (Dus als het een jongetje wordt, hakken we er gewoon wat vanaf)
Uiteraard hebben we het verder wel even laten rusten. Het duurt wat betreft gevoel nog acht jaar voordat het brouwsel eruit komt.

Een aantal dagen later heeft Bianca contact gezocht met dezelfde verloskundige als bij Angelina. Ook direct verteld dat we nog een beetje onzeker zijn omdat we een paar maanden terug nog een miskraam hadden. De reactie van de verloskundige was PERFECT want zij besloot gelijk een echo in te plannen.

Op zaterdagochtend dus een extra echo, en Angelina mocht mee om te kijken!
De echoscopiste is erg geduldig, en legt Angelina precies uit wat er te zien is op het scherm, en hoe groot de baby in mama’s buik is: “Net zo groot als een Lego-poppetje!”

Angelina laat de uitleg even op zich inwerken… kijkt naar mij en vraagt: “Heeft ie ook een blauwe helm, papa?”

Tweede echo-foto 06-01-2018

 

Hallo wereld.

Daar gaan we weer hoor… de lange wachttijd doorkomen met het schrijven van blogs.

Waarom? Och, je moet toch iets als aanstaande “vader-deel-2”.

Bij het wachten op de Première van Angelina heb ik ook aardig de tijd kunnen verdrijven met het schrijven van blogs. Nu maar hopen dat de tijd net zo snel gaat als bij het “wachten” op Angelina, want als vader sta je natuurlijk wederom bij veel dingen aan de zijlijn…

Na een kleine twee jaar is het dan toch gelukt om weer een beetje leven in Bianca’s buik te krijgen. Eerst een aantal maanden met hormonen geprobeerd, maar dat wilde niet lukken. Ik blij dat “plan B” werd ingezet door het MCK (Medisch Centrum Kinderwens), want op dat moment was Bianca vergelijkbaar met illegaal vuurwerk. Je weet nooit wanneer het afgaat. 

Plan B werd ingezet, omdat Bianca elke maand veel te veel eieren produceerde tijdens die hormoon-behandelingen. Ik heb bij een kippenboer geprobeerd een handeltje te starten, zoveel!
Plan B was “In Vitro Fertillisatie”. Wat dat is hoef ik natuurlijk niet uit te leggen, toch? Misschien dat IVF iets meer zegt voor je. De bevruchting vindt bij dit proces buiten het lichaam plaats. Klinkt simpel, maar het gehele proces is zwaar… nee, dat schrijf ik verkeerd: “het gehele proces is ZWAAR.”
Ik heb er namelijk welgeteld twee keer 10 minuten voor moeten zwoegen om het jaar door te komen. Bianca daarentegen werd door elke zuster in het MCK in de watten gelegd… zij had een makkie!

Niet echt natuurlijk! Als ik voor iemand respect heb tijdens de afgelopen tijd, dan is dat natuurlijk Bianca. Wat een kracht heeft ze om toch elke maand weer opnieuw te starten met alle medicatie, echo’s en noem maar op. Maar elke zware maand lijkt nu langzaam weg te ebben nu we weten dat er eindelijk iets begint te groeien in Bianca’s buik.
Op 24 november is het goedje van Bianca en mij terug geplaatst. Het heeft eerst 5 dagen in een bakje mogen groeien, en daarna is het een maandje of twee in de vriezer gelegd. Een perfecte combinatie, zo blijkt! De zuster die de terugplaatsing deed, heeft het goedje er met een rotgang in gespoten (ja echt, het was vrijdagmiddag en ze had vast en zeker zin in weekend) en toen was het wachten… op 1 december heeft Bianca getest, en zoals gewoonlijk verwacht je er eigenlijk weer niets van. Je stompt namelijk een beetje af na zoveel teleurstellingen. Elke maand testen, en elke maand gaat het mis ….

“RAAK! Schatje, het is RAAK! … Zie ik het goed? WHOOHOOW!” <- Dat dus, op 1 december 2017.

Inmiddels hebben we op 22 december de eerste echo gekregen. Deze eerste echo was nog bij het MCK zelf, en daar hebben we in een klein flubbertje van 7 millimeter een hartje zien kloppen. Niet echt indrukwekkend voor anderen, maar voor ons de hoop dat het goed zal komen…

22 december 2017, 7mm groot, het hartje zien kloppen